Solfeggiofrequenties: waar ze vandaan komen en wat het bewijs zegt

Auteur: Raymond Hackland · Laatst nagekeken: 27 oktober 2026 · Leestijd: ongeveer 6 minuten

In het kort

• Waar het om gaat: „Solfeggiofrequenties” zijn een reeks tonen (396, 417, 528, 639, 741 en 852 Hz, vaak uitgebreid tot negen) die populair zijn in muziek voor klankhealing. Ze lenen de naam van de middeleeuwse zanglettergrepen ut-re-mi-fa-sol-la, maar de getallen werden pas in 1999 gepubliceerd.
• Wat het onderzoek zegt: Er bestaat een handvol studies, meestal klein en vooral naar 528 Hz, en geen enkele kan het effect van de frequentie scheiden van het effect van gewoon naar muziek luisteren. Gezondheidsbeweringen zoals „528 Hz herstelt DNA” hebben geen wetenschappelijke basis.
• Wat het betekent voor je beoefening: Je kunt van deze tonen genieten als keuze voor stemming en luisteren. Ze zijn geen techniek met aangetoonde gezondheidseffecten.

Achtergrond

De middeleeuwse lettergrepen 📜 Gedocumenteerde geschiedenis

In de 11e eeuw bedacht de benedictijner monnik Guido d’Arezzo een manier om zangers sneller melodieën te leren. Hij gebruikte een Latijnse hymne aan Johannes de Doper, Ut queant laxis, waarvan de eerste zes regels elk één stap hoger beginnen dan de vorige. De lettergrepen op die beginnoten, ut, re, mi, fa, sol, la, werden namen voor de zes stappen van een toonladder, het hexachord [1, 2].

Het systeem draaide om verhoudingen, niet om vaste toonhoogtes. Van mi naar fa was bijvoorbeeld altijd een halve toon, „no matter how high or low the two pitches were sung” [1]. In de 17e eeuw werd ut vervangen door do en kwam si (later ti) erbij, wat het do-re-mi opleverde dat we nu kennen [1]. Aan geen van deze lettergrepen was een frequentie gekoppeld, en middeleeuwse musici konden ze ook niet meten: zelfs in de 18e eeuw had een vooraanstaand theoreticus als Tartini nog geen manier om trillingen per seconde te tellen, en betrouwbare metingen werden pas in de 19e eeuw gangbaar [3].

De moderne „solfeggiofrequenties” 📜 Gedocumenteerde geschiedenis

De getallen komen uit een veel recentere bron: het boek Healing Codes for the Biological Apocalypse van Leonard G. Horowitz en Joseph S. Puleo, verschenen in 1999 [4]. Het boek presenteert de frequenties als het resultaat van goddelijke openbaringen aan Puleo, die wordt omschreven als kruidkundige, en wiens verhaal het terugvoert tot de jaren 1970 [4, 5].

Volgens het boek sloeg Puleo hoofdstuk 7 van het Bijbelboek Numeri open, vanaf vers 12, en bracht hij de versnummers terug tot één cijfer door hun cijfers op te tellen: vers 12 geeft 1+2=3, vers 18 geeft 1+8=9, vers 24 geeft 2+4=6, enzovoort, wat een herhalend 3-9-6-patroon oplevert [4]. Het boek noemt deze methode de „Pythagorean skein”. Daarna somt het zes „geheime solfeggiofrequenties” op, gekoppeld aan de oude lettergrepen: Ut 396, Re 417, Mi 528, Fa 639, Sol 741, La 852. De cijfers van elk getal tellen op tot 9, 3 of 6 [4].

Zoals een factcheck van Science Feedback het zegt: behalve de naam hebben de twee niets met elkaar te maken [5]. De zes getallen vormen ook geen toonladder: de afstanden ertussen (21, 111, 111, 102 en 111 Hz) passen bij de intervallen van geen enkel stemsysteem dat in gebruik is [5]. De toon van 963 Hz die in veel moderne lijstjes staat, hoort niet bij de zes van het boek; de reeks van negen tonen is een latere uitbreiding.

Wat de wetenschap zegt

Akimoto et al., 2018 [6]: Negen gezonde volwassenen in Japan luisterden vijf minuten naar rustgevende pianomuziek, één keer in een versie die de auteurs „528 Hz-muziek” noemen (zo gestemd dat A = 444 Hz, waardoor 528 Hz in de toonladder valt) en één keer in de standaardstemming van 440 Hz, op verschillende dagen. Na de versie met 528 Hz daalde het cortisol in het speeksel, steeg het oxytocine significant en namen de spanningsscores af. Na 440 Hz gingen de veranderingen meestal dezelfde kant op, maar ze waren niet significant. De auteurs schrijven zelf dat de verschillende effecten die aan solfeggiofrequenties worden toegeschreven geen wetenschappelijke basis hebben.

Beperkingen: negen deelnemers (acht voor de hartgegevens), slechts vijf minuten luisteren, geen gemelde randomisatie van de volgorde, en beide versies werden elk vergeleken met hun eigen beginwaarde in plaats van rechtstreeks met elkaar. Als een resultaat in de ene conditie significant is en in de andere niet, laat dat nog niet zien dat de condities verschillen.

Babayi & Riazi, 2017 [7]: Menselijke astrocyten (een soort steuncel in de hersenen) werden in een schaaltje beschadigd met ethanol en blootgesteld aan een toon van 528 Hz. Bij 80 dB daalde de celdood met ongeveer 18 tot 20%; bij 100 en 120 dB was er geen vergelijkbaar voordeel. Als controle dienden stilte en uitgeschakelde luidsprekers. Beperkingen: cellen in een schaaltje zijn geen mensen, er werd geen andere frequentie getest, dus de studie kan niet laten zien dat 528 Hz bijzonder is, en de bewering dat 528 Hz DNA-herstel activeert, verwijst alleen naar het boek van Horowitz [4].

Dos Santos et al., 2023 [8]: Bij zebravissen die gestrest waren door 24 uur licht, draaide „muziek met solfeggiofrequenties” de geheugenproblemen en de stijging van cortisol die daardoor ontstonden terug. De auteurs zien dit als verrijking van de omgeving door muziek. Beperkingen: een dierstudie, die ons niet kan vertellen wat er bij mensen gebeurt, en de samenvatting meldt geen vergelijking met muziek in andere stemmingen.

Recente studies bij mensen met 528 Hz als onderdeel van een pakket. Een studie uit 2025 bij 60 mensen met hoge bloeddruk vergeleek dagelijks luisteren naar een OM-chant gecomponeerd op 528 Hz met alleen de standaardzorg [9]. Een studie uit 2026 bij 100 volwassenen vergeleek vier weken klankmeditatie ter plekke (528 Hz-audio plus klankschalen, gongs en bellen) met muzieksessies op afstand; die werd gefinancierd door een technologiebedrijf [10]. Beide meldden voordelen, maar geen van beide vergeleek dezelfde ervaring op een andere frequentie, dus geen van beide kan het effect van 528 Hz los zien.

Bozok et al., 2026 [11]: Een grotere studie uit 2026 vergeleek muziek op 528 Hz en op 432 Hz met een conditie zonder muziek, maar niet met 440 Hz. 162 studenten in Turkije werden willekeurig ingedeeld in drie groepen: geen muziek of 20 minuten instrumentale muziek op ‘528 Hz’ of ‘432 Hz’. Sommige speekselwaarden verschilden tussen de groepen, de scores op de Stroop-test (een aandachtstest) niet. Beperkingen: één sessie, geen versie op 440 Hz, geen blindering gemeld en geen beschrijving van de muziek. Daarom kan de studie niet laten zien of de frequentie of het muziekstuk het verschil maakte. Bovendien beweert de samenvatting meer dan tabel 1 van het artikel zelf laat zien: volgens de samenvatting steeg één marker (BDNF) bij 528 Hz ten opzichte van de groep zonder muziek, maar de tabel toont tussen die twee groepen geen verschil.

Waar populaire beweringen verder gaan dan het bewijs

• „Eeuwenoude tonen die gregoriaanse monniken gebruikten.” De lettergrepen zijn middeleeuws; de frequenties komen uit 1999 [1, 4, 5].
• „528 Hz herstelt DNA.” De bron die het boek hiervoor geeft, is een persoonlijke mededeling van een uitvinder van „clustered water” [4]. Geen van de studies die hier worden genoemd heeft DNA-herstel bij mensen getest.
• „Bijzondere getallen betekenen bijzondere effecten.” Cijfersommen hangen ervan af dat we in het tientallige stelsel tellen en in seconden meten, allebei menselijke afspraken. Ze zeggen niets over hoe klank op het lichaam werkt.
• „Elke frequentie richt zich op een bepaald probleem.” We vonden geen gecontroleerde studie die deze koppelingen test.

Wat dit met de Zes Helende Klanken, qigong en neigong te maken heeft

Een keuze voor stemming, geen claim over bewijs

Label voor dit deel: Alleen traditie (begrippen uit qigong en neigong) · Speculatief (claims die frequenties aan organen of qi koppelen).

Liu Zi Jue, de traditionele Zes Helende Klanken, gebruikt geen solfeggiofrequenties; de instructies gaan over de vorm van elke klank, de adem, de beweging en de aandacht. Qigong en neigong beschrijven klanken en organen in termen van qi en traditionele theorie, niet in hertz. De solfeggiogetallen zijn voor het eerst in 1999 gepubliceerd [4] en hebben dus geen historische band met Liu Zi Jue of met qigong. Resonance Heritage Qi is een persoonlijke, door muziek ondersteunde beoefening, geïnspireerd op Liu Zi Jue: ermee verbonden, maar geen vervanging van de traditionele vorm of van lessen bij een leraar of lerares uit die traditie.

Op de hoofdsite van Resonance Heritage Qi hoort bij elk van de zes klanken een solfeggiotoon, daar beschreven als ‘een uitnodiging tot resonantie, geen gezondheidsbelofte’. Dat is de eerlijke plek voor deze tonen. Daar worden ze als muzikale tonen gebruikt, als echte toonhoogtes die je kunt spelen en horen, ook al vallen de meeste niet samen met de tonen van de gangbare concertstemming (A = 440 Hz). Toonhoogtes kiezen voor stemvorken en muziek is als het kiezen van een toonsoort: het bepaalt de sfeer en geeft een sessie een samenhangende klankwereld. Dat is een legitieme artistieke keuze. Het wordt pas een probleem als het wordt gepresenteerd als bewijs dat een frequentie op een orgaan of op DNA werkt.

Hetzelfde geldt voor qi. Zeggen dat een solfeggiotoon een orgaan ‘opent’ of de qi beweegt, is hooguit een artistieke associatie of een metafoor; we vonden geen gecontroleerde studie die zulke koppelingen test. Hier houden we die twee uit elkaar: we gebruiken deze tonen omdat we ze mooi vinden klinken, niet omdat onderzoek laat zien dat ze iets bijzonders doen.

Probeer het rustig uit (optioneel)

1. Speel een aangehouden toon of stemvork van 528 Hz, en daarna een van 523 Hz (dicht bij een C in standaardstemming).
2. Vraag liefst iemand om ze in willekeurige volgorde af te spelen, zonder te zeggen welke welke is.
3. Neurie zachtjes mee en let op je adem en op hoe elke toon voor jou voelt.

Wat je mooier vindt, is persoonlijke smaak, en dat is reden genoeg.

Bronnen

1. Encyclopaedia Britannica, n.d. Solmization. https://www.britannica.com/art/solmization (accessed 17 Oct 2026)
2. Encyclopaedia Britannica, n.d. Guido d’Arezzo. https://www.britannica.com/biography/Guido-dArezzo-Italian-musician (accessed 17 Oct 2026)
3. Lockhart E, 2025. Tuning Sounds in Italy, 1750–1885. Nineteenth-Century Music Review 22(3):344–360. https://doi.org/10.1017/S1479409824000375
4. Horowitz LG, Puleo JS, 1999. Healing Codes for the Biological Apocalypse. Sandpoint, ID: Tetrahedron Publishing Group (edition consulted: © 1999, 2000, 2001; ISBN 978-0-923550-39-4). Cited only for its own account and claims, not as evidence.
5. Le Guillou I (ed.), 2022. There is no evidence to support claim that Solfeggio frequencies remove toxins from the body. Science Feedback, 30 Sep 2022. https://science.feedback.org/review/no-evidence-support-claim-solfeggio-frequencies-remove-toxins-from-body/
6. Akimoto K, Hu A, Yamaguchi T, Kobayashi H, 2018. Effect of 528 Hz music on the endocrine system and autonomic nervous system. Health 10(9):1159–1170. https://doi.org/10.4236/health.2018.109088
7. Babayi T, Riazi GH, 2017. The effects of 528 Hz sound wave to reduce cell death in human astrocyte primary cell culture treated with ethanol. Journal of Addiction Research & Therapy 8(4):335. https://doi.org/10.4172/2155-6105.1000335
8. Dos Santos AC, de Abreu MS, de Mello GP, et al., 2023. Solfeggio-frequency music exposure reverses cognitive and endocrine deficits evoked by a 24-h light exposure in adult zebrafish. Behavioural Brain Research 450:114461. https://doi.org/10.1016/j.bbr.2023.114461
9. Bhoot A, Chowdhury AB, Shah H, Vaishnav B, 2025. Effect of OM chanting of 528Hz frequency on heart rate variability, psychological wellbeing, and quality of sleep in patients of hypertension: a randomised controlled trial. Annals of Neurosciences (online ahead of print). https://doi.org/10.1177/09727531251390261
10. Ravikumar H, Sathyanarayanan S, 2026. Effects of a sound-based meditative intervention on anxiety, depression, salivary cortisol levels, and blood pressure: a randomized controlled trial. Cureus 18(9):e115693. https://doi.org/10.7759/cureus.115693
11. Bozok ÜG, Özcan GB, Bayraktar B, Özen D, 2026. Acute music-frequency exposure modulates salivary stress and neurotrophic markers in young adults: a randomized controlled trial. Brain and Behavior 16(5):e71452. https://doi.org/10.1002/brb3.71452

Over de kwaliteit van de bronnen: De geschiedenis rust op naslagwerken, peer-reviewed musicologie en het oorspronkelijke boek zelf. Het gezondheidsonderzoek is erg dun: één pilot met negen mensen, één celkweekstudie, één dierstudie en drie recente studies, waarvan geen enkele vermeldt dat dezelfde muziek op een andere frequentie is vergeleken. Geen ervan is onafhankelijk herhaald.